چو وقت چنگ زدن در میان تار انگشت

به جستن گل وصلش شده ست پای دلم

به ناخن غم او خسته چون ز خار انگشت

شده ست در خم گیسوش بی قرار دلم

هزار بار تو را گفتم ای ملامت گر

خطش نظر کن و بر حرف خویش دار انگشت

خطی که گویی مشاطه چمن گل را