خطی که گویی مشاطه چمن گل را

چو وقت چنگ زدن در میان تار انگشت

هزار بار تو را گفتم ای ملامت گر

خطش نظر کن و بر حرف خویش دار انگشت

به مشک حل شده مالید بر عذار انگشت

درین صحیفه به جز حرف عشق بی معنی است

چو دست یابی، ازین حرف برمدار انگشت