خطش نظر کن و بر حرف خویش دار انگشت

شده ست در خم گیسوش بی قرار دلم

چو وقت چنگ زدن در میان تار انگشت

هزار بار تو را گفتم ای ملامت گر

خطی که گویی مشاطه چمن گل را

به مشک حل شده مالید بر عذار انگشت

درین صحیفه به جز حرف عشق بی معنی است