چو دست یابی، ازین حرف برمدار انگشت

خطی که گویی مشاطه چمن گل را

به مشک حل شده مالید بر عذار انگشت

درین صحیفه به جز حرف عشق بی معنی است

به بین که دست دلم را چگونه در غم او

ز نیش عقرب اندوه شد فگار انگشت

چو خارغصه فرو برد سر به پای دلم