به بین که دست دلم را چگونه در غم او

به مشک حل شده مالید بر عذار انگشت

درین صحیفه به جز حرف عشق بی معنی است

چو دست یابی، ازین حرف برمدار انگشت

ز نیش عقرب اندوه شد فگار انگشت

چو خارغصه فرو برد سر به پای دلم

اگر خوهی که به دستت رسد بیار انگشت