ز نیش عقرب اندوه شد فگار انگشت

درین صحیفه به جز حرف عشق بی معنی است

چو دست یابی، ازین حرف برمدار انگشت

به بین که دست دلم را چگونه در غم او

چو خارغصه فرو برد سر به پای دلم

اگر خوهی که به دستت رسد بیار انگشت

به حسن و لطف چو او در زمانه بی مثل است