اگر خوهی که به دستت رسد بیار انگشت

به بین که دست دلم را چگونه در غم او

ز نیش عقرب اندوه شد فگار انگشت

چو خارغصه فرو برد سر به پای دلم

به حسن و لطف چو او در زمانه بی مثل است

بدین گواهی در حق او برآر انگشت

به پای خود به سر گنج وصل او نرسی