تا کند از آدمی شکم چون لحدپر

بهر خرابی نحوس را چه قران بود؟!

بر سر خاکی که پایگاه من و تست

خون عزیزان بسان آب روان بود

پشت زمین همچو گور جمله دهان بود

این تن آواره هیچ جای نمی رفت

بهر امان، کاندر او نه خوف به جان بود