پشت زمین همچو گور جمله دهان بود

بر سر خاکی که پایگاه من و تست

خون عزیزان بسان آب روان بود

تا کند از آدمی شکم چون لحدپر

این تن آواره هیچ جای نمی رفت

بهر امان، کاندر او نه خوف به جان بود

آب بقا از روان خلق گریزان