آب بقا از روان خلق گریزان

پشت زمین همچو گور جمله دهان بود

این تن آواره هیچ جای نمی رفت

بهر امان، کاندر او نه خوف به جان بود

باد فنا از مهب قهر وزان بود

ظلم بهر خانه لانه کرده چو خطاف

عدل چون عنقا ز چشم خلق نهان بود