باد فنا از مهب قهر وزان بود

این تن آواره هیچ جای نمی رفت

بهر امان، کاندر او نه خوف به جان بود

آب بقا از روان خلق گریزان

ظلم بهر خانه لانه کرده چو خطاف

عدل چون عنقا ز چشم خلق نهان بود

رایت اسلام سر شکسته، ازیرا