بهر امان، کاندر او نه خوف به جان بود

تا کند از آدمی شکم چون لحدپر

پشت زمین همچو گور جمله دهان بود

این تن آواره هیچ جای نمی رفت

آب بقا از روان خلق گریزان

باد فنا از مهب قهر وزان بود

ظلم بهر خانه لانه کرده چو خطاف