هر که کسی را به نیکوییش گمان بود

هر که صدیقی گزید دوستی او

سود نمی کرد و دشمنیش زیان بود

تجربه کردیم تا بدیش یقین شد

سر که کند مردمی فتاده ز گردن

نان که خورد آدمی به دست سگان بود

دل ز جهان سیر گشته چون وزغ از آب