نان که خورد آدمی به دست سگان بود

تجربه کردیم تا بدیش یقین شد

هر که کسی را به نیکوییش گمان بود

سر که کند مردمی فتاده ز گردن

دل ز جهان سیر گشته چون وزغ از آب

خون جگر خورده هر که را غم نان بود

همچو مرض عمر رنج خلق، ولیکن