خون جگر خورده هر که را غم نان بود

سر که کند مردمی فتاده ز گردن

نان که خورد آدمی به دست سگان بود

دل ز جهان سیر گشته چون وزغ از آب

همچو مرض عمر رنج خلق، ولیکن

مرگ ز راحت به خلق مژده رسان بود

زر و درم چون مگس ملازم هر خس