کرده به اقلام بسط ظلم ولیکن

مادر ایام را چنین پسران بود

آب سخاشان چو یخ فسرده و هر دم

جام طربشان به لهو جرعه فشان بود

دست همه بهر قبض همچو بنان بود

زاستدن نان و آب خلق چو آتش

سرخ به روی و سیاه دل چو دخان بود