زاستدن نان و آب خلق چو آتش

جام طربشان به لهو جرعه فشان بود

کرده به اقلام بسط ظلم ولیکن

دست همه بهر قبض همچو بنان بود

سرخ به روی و سیاه دل چو دخان بود

شعر که نقد روان معدن طبع است

بر دل این ممسکان به نسیه گران بود