سرخ به روی و سیاه دل چو دخان بود

کرده به اقلام بسط ظلم ولیکن

دست همه بهر قبض همچو بنان بود

زاستدن نان و آب خلق چو آتش

شعر که نقد روان معدن طبع است

بر دل این ممسکان به نسیه گران بود

بوده جهان همچو باغ وقت بهاران