بر دل این ممسکان به نسیه گران بود

زاستدن نان و آب خلق چو آتش

سرخ به روی و سیاه دل چو دخان بود

شعر که نقد روان معدن طبع است

بوده جهان همچو باغ وقت بهاران

ما چو به باغ آمدیم فصل خزان بود

از پی آیندگان ز ماضی و حالی