از پی آیندگان ز ماضی و حالی

بر دل این ممسکان به نسیه گران بود

بوده جهان همچو باغ وقت بهاران

ما چو به باغ آمدیم فصل خزان بود

گفتم و تاریخ آن فساد زمان بود

هفتصد و سه سال بر گذشته ز هجرت

روز نگفتیم و لیل، مه رمضان بود