بوده جهان همچو باغ وقت بهاران

سرخ به روی و سیاه دل چو دخان بود

شعر که نقد روان معدن طبع است

بر دل این ممسکان به نسیه گران بود

ما چو به باغ آمدیم فصل خزان بود

از پی آیندگان ز ماضی و حالی

گفتم و تاریخ آن فساد زمان بود