ناگه رخ چون تو شوخ عیار،

بر نقطه مهرت ایستادم

تا پای ز سر کنم چو پرگار

افتاد از آن زمان که دیدیم

هم خانه ما به دست نقاب

هم کیسه ما به دست طرار

در دوستی تو و ره تو