افتاد از آن زمان که دیدیم

با مرکز خود شدم دگربار

بر نقطه مهرت ایستادم

تا پای ز سر کنم چو پرگار

ناگه رخ چون تو شوخ عیار،

هم خانه ما به دست نقاب

هم کیسه ما به دست طرار