آتش روی تو را دود بود از مه و خور

سرخی از لعل لب تو به زبان چون پرگار

برقع روی تو از پرتو رخساره تو

هست چون ابر که از برق شود آتش بار

شعر زلفین تو را پود بود از شب تار

با چنین روی، چو در گوش کنی مروارید

شود از عکس رخت دانه در چون گلنار