گنج حسنی و بر اطراف تو از زلف تو مار

با چنین روی، چو در گوش کنی مروارید

شود از عکس رخت دانه در چون گلنار

بحر لطفی و ز اوصاف تو بر روی تو موج

باز سودای تو را زقه جان در چنگل

مرغ اندوه تو را دانه دل در منقار

تو مرا بوده چو دل را طرب و تن را جان