آن را که آبخور می عشق است حاصل است

شد جمله حسن چون رخ گل روی دفترش

آب حیوه یافت خضروار بی خلاف

لب تشنه ای که می طلبد چون سکندرش

بر هر کنار جوی، لب حوض کوثرش

صافی درون چو شیشه و روشن شود چو می

هر کو شراب عشق در آمد به ساغرش