بر هر کنار جوی، لب حوض کوثرش

آب حیوه یافت خضروار بی خلاف

لب تشنه ای که می طلبد چون سکندرش

آن را که آبخور می عشق است حاصل است

صافی درون چو شیشه و روشن شود چو می

هر کو شراب عشق در آمد به ساغرش

آن دلبری که جمله جمال است نعت او