یک شب به روز کرد مهی گشت اخترش

بی داروی طبیب غم او بسی بمرد

بیمار دل که هست امانی مزورش

هر ذره ای که از پی خورشید روی او

بر فرق خویش تاج حیوه ابد نهاد

آن کس که باز یافت به سر نیش خنجرش

و آن را که نور عشق ازل پیش رو نبود