بر فرق خویش تاج حیوه ابد نهاد

بیمار دل که هست امانی مزورش

هر ذره ای که از پی خورشید روی او

یک شب به روز کرد مهی گشت اخترش

آن کس که باز یافت به سر نیش خنجرش

و آن را که نور عشق ازل پیش رو نبود

ننموده ره به شمع هدایت پیمبرش