نه خارج و نه داخل عالم بود چو روح

جز در فراق خویش نگردد میسرش

نبود به هیچ باغ چو تو سرو میوه دار

باغ ار بهشت باشد و رضوان کدیورش

آن معدن جمال که هستی تو گوهرش

فردا که نفخ صور اعادت خوهند کرد

مرده سری بر آورد از خاک محشرش