فردا که نفخ صور اعادت خوهند کرد

باغ ار بهشت باشد و رضوان کدیورش

نه خارج و نه داخل عالم بود چو روح

آن معدن جمال که هستی تو گوهرش

مرده سری بر آورد از خاک محشرش

در بوته جحیم گدازند هر که را

بی سکه غم تو بود جان چون زرش