میدان فراخ کرده درین تنگنای خاک!

زیر رحای چرخ که دورش به آب نیست

جز مردم آرد می نکند آسیای خاک

ای از برای گوی هوا نفس خویش را

فرش سرایت اطلس چرخ است چون سزد

اینجا سریر قدر تو بر بوریای خاک!

ای داده بهر دنیی دون عمر خود به باد!