بی باد ارتفاع نیابد لوای خاک

آتش مثال حله سبز فلک بپوش

بر کن ز دوش صدره آب و قبای خاک

بی عشق مرد را علم همت است پست

ره کی برد به سینه عاشق هوای غیر

خود چون رسد به دیده اختر فدای خاک

تا آدمی بود بود این خاک را درنگ