خود چون رسد به دیده اختر فدای خاک

بی عشق مرد را علم همت است پست

بی باد ارتفاع نیابد لوای خاک

ره کی برد به سینه عاشق هوای غیر

تا آدمی بود بود این خاک را درنگ

کآمد حیوه آدمی آب بقای خاک

و آنکس که خاک از پی او بود شد فنا