کآمد حیوه آدمی آب بقای خاک

ره کی برد به سینه عاشق هوای غیر

خود چون رسد به دیده اختر فدای خاک

تا آدمی بود بود این خاک را درنگ

و آنکس که خاک از پی او بود شد فنا

فرزانه را سخن نبود در فنای خاک

حرصم چو دید آب مرا گفت خاک خور