فرزانه را سخن نبود در فنای خاک

تا آدمی بود بود این خاک را درنگ

کآمد حیوه آدمی آب بقای خاک

و آنکس که خاک از پی او بود شد فنا

حرصم چو دید آب مرا گفت خاک خور

قومی که چون منید هلموا صلای خاک

گفتم برای پند تو نظمی چنین بدیع