و آنکس که خاک از پی او بود شد فنا

خود چون رسد به دیده اختر فدای خاک

تا آدمی بود بود این خاک را درنگ

کآمد حیوه آدمی آب بقای خاک

فرزانه را سخن نبود در فنای خاک

حرصم چو دید آب مرا گفت خاک خور

قومی که چون منید هلموا صلای خاک