ره کی برد به سینه عاشق هوای غیر

بر کن ز دوش صدره آب و قبای خاک

بی عشق مرد را علم همت است پست

بی باد ارتفاع نیابد لوای خاک

خود چون رسد به دیده اختر فدای خاک

تا آدمی بود بود این خاک را درنگ

کآمد حیوه آدمی آب بقای خاک