ترازویی که گرت در کفی بود دنیا

که غیر نقطه دل نیست در میانه تو

از آن به خلق چو سیمرغ روی ننمایی

که ناپدید چو عنقا شده ست لانه تو

ز راستی نگراید جوی زبانه تو

ترا که کرسی دل زین خرابه بیرون است

بهشت وار ز عرش است آسمانه تو