ز راستی نگراید جوی زبانه تو

از آن به خلق چو سیمرغ روی ننمایی

که ناپدید چو عنقا شده ست لانه تو

ترازویی که گرت در کفی بود دنیا

ترا که کرسی دل زین خرابه بیرون است

بهشت وار ز عرش است آسمانه تو

بترک ملک دو عالم چهار تکبیر است