نشانه ای ست سخنهای تو ولی نه چنانک

یکی نماز تهجد یکی دو گانه تو

ز خمر عشق قدحهاست هر یکی غزلت

چو آب گشته روان از شرابخانه تو

به تیر طعنه مردم رسد نشانه تو

ز نفس ناطقه پرس این سخن چو ایامی ست

که مرغ روح همی پرورد به دانه تو