هر چند سر عزیز بود نیست خوار پای

مانند سایه این مه خورشید روی را

در پی بسی دویدم و کردم فگار پای

گفتم که پای بر سر من نه، به طنز گفت

کار تو نیست عشق، برو زو بدار دست

بنشین به گوشه ای و به دامن در آر پای

با دست برد عشق نماند به جای سر