در پی بسی دویدم و کردم فگار پای

وز بحر عشق او که ندارد کرانه ای

آن برد سر که باز کشید از کنار پای

مانند سایه این مه خورشید روی را

گفتم که پای بر سر من نه، به طنز گفت

هر چند سر عزیز بود نیست خوار پای

کار تو نیست عشق، برو زو بدار دست