وز بحر عشق او که ندارد کرانه ای

مه بر سر بساط ادب شرمسار پای

از بس که گشت گرد سر زلف او، شده ست

اندیشه را چو دست عروس از نگار پای

آن برد سر که باز کشید از کنار پای

مانند سایه این مه خورشید روی را

در پی بسی دویدم و کردم فگار پای