مه بر سر بساط ادب شرمسار پای

ور نقطه سر از الف تن جدا شود

بیرون منه ز دایره پرگاروار پای

یاری گزیده ام که نهد پیش روی او

از بس که گشت گرد سر زلف او، شده ست

اندیشه را چو دست عروس از نگار پای

وز بحر عشق او که ندارد کرانه ای