اندیشه را چو دست عروس از نگار پای

یاری گزیده ام که نهد پیش روی او

مه بر سر بساط ادب شرمسار پای

از بس که گشت گرد سر زلف او، شده ست

وز بحر عشق او که ندارد کرانه ای

آن برد سر که باز کشید از کنار پای

مانند سایه این مه خورشید روی را