مانند سایه این مه خورشید روی را

اندیشه را چو دست عروس از نگار پای

وز بحر عشق او که ندارد کرانه ای

آن برد سر که باز کشید از کنار پای

در پی بسی دویدم و کردم فگار پای

گفتم که پای بر سر من نه، به طنز گفت

هر چند سر عزیز بود نیست خوار پای