آن برد سر که باز کشید از کنار پای

از بس که گشت گرد سر زلف او، شده ست

اندیشه را چو دست عروس از نگار پای

وز بحر عشق او که ندارد کرانه ای

مانند سایه این مه خورشید روی را

در پی بسی دویدم و کردم فگار پای

گفتم که پای بر سر من نه، به طنز گفت