از بس که گشت گرد سر زلف او، شده ست

بیرون منه ز دایره پرگاروار پای

یاری گزیده ام که نهد پیش روی او

مه بر سر بساط ادب شرمسار پای

اندیشه را چو دست عروس از نگار پای

وز بحر عشق او که ندارد کرانه ای

آن برد سر که باز کشید از کنار پای