حالیا گر قدح باده تو را هست بنوش

ای بسا نور دهد دیده نابینا را

بی بها جنس وفا ماند هزاران افسوس

که ندانست کسی قیمت این کالا را

که نخورده ست کس امروز غم فردا را

کسی از شمع در این جمع نپرسد آخر

کز چه رو سوخته پروانه بی پروا را